«Ένα λουλούδι μαραίνεται στο Βατόλακκο»

Standard

κείμενο συμπαράστασης στις δασκάλες του δημοτικού σχολείου στο Βατόλακκο από το Συλλογο «το Σπόρι»

«Εκεί που ανοίγει ένα σχολείο, κλείνει μια φυλακή» έγραφε πριν από αρκετά χρόνια ο Β. Ουγκώ επιτρέποντας να υποθέτουμε πως ισχύει και το αντίστροφο. Δεκαπέντε χιλιόμετρα μακριά από την πόλη των Χανίων βρίσκεται το μικρό 1/θ –πλέον- Δ. Σχολείο του Βατόλακκου, ανάμεσα στις πορτοκαλιές του κυδωνιάτικου κάμπου. Η σταδιακή υπηρεσιακή υποβάθμιση, η αναστολή λειτουργίας του συστεγαζόμενου νηπιαγωγείου, η μη λειτουργία του ως ολοήμερου, η επιλογή κάποιων οικογενειών να φοιτούν τα παιδιά στο γειτονικό χωριό (Αλικιανός) είναι κάποια μόνο από τα στοιχεία που περιγράφουν την κατάσταση λίγο πριν η Ελένη και η Φωτεινή αποφασίσουν να συνδράμουν από κοινού (2016) για να γλιτώσουν το σχολείο από βέβαιο κλείσιμο ή από μαρασμό.

Όσοι εργάζονται στο χώρο της εκπαίδευσης ή όσοι έχουν στενές σχέσεις με αυτόν αντιλαμβάνονται εύκολα πόσο μικρές είναι οι πιθανότητες να αναβιώσει ένα σχολείο της υπαίθρου υπό διαρκή υποβάθμιση ειδικά όταν αυτή προέρχεται από δύο πλευρές .Οι δύο δασκάλες αφού μεταβίβασαν στο χωριό τις οργανικές τους θέσεις, απάντησαν στο μοιραίο με παιδαγωγική αγάπη και αμέτρητες ώρες εργασίας. Δημιούργησαν το «δημοκρατικό σχολείο της φύσης, των τεχνών, της τεχνολογίας και της αλληλεγγύης». Φύτεψαν με παιδαγωγική φροντίδα το σπόρι μιας άλλης παιδείας- εκείνης που όχι σπάνια αναζητούμε στα σχολικά οικοσυστήματα «πρότυπων» κρατών μη βλέποντας πως βρίσκεται ήδη στο χώμα που πατάμε. Το σχολείο του Βατόλακκου για δύο χρόνια-λόγω εκείνης της διακριτικότητας που διέπει τα αυθεντικά εγχειρήματα-επέλεξε να μείνει μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, εκείνα τουλάχιστον που όσο φωτίζουν άλλο τόσο τυφλώνουν.

Χωρίς φανφάρες και τυμπανοκρουσίες και με δουλειά μυρμηγκιού -σε λιγότερο από δύο χρόνια- το Νηπιαγωγείο του χωριού ξαναλειτούργησε με 12 μαθητές, το Ολοήμερο ξανάνοιξε καλύπτοντας τις ανάγκες 14 οικογενειών, ο αριθμός των μαθητών αυξήθηκε με την προσθήκη 5 νέων παιδιών. Το πρόγραμμα που κατάστρωσαν η Ελένη και η Φωτεινή έχει και την τυπική έγκριση επιστημονικών και εκπαιδευτικών στελεχών όμως δεν είναι αυτό που τις δικαιώνει. Η επέκταση του μαθησιακού ορίζοντα των παιδιών με τη προσθήκη της μουσικής, της θεατρικής παιδείας, της αστρονομίας και της ρομποτικής, της δημοσιογραφίας και της φιλαναγνωσίας, της δημιουργίας σχολικού κήπου και της περιήγησης στη φύση, της φωτογραφίας και του σινεμά, της μελισσοκομίας και της τριβής με την τοπική κοινωνία είναι κάποια μόνο από τα στοιχεία που το κάνουν να διαφέρει.

Η φιλοσοφία της μεθόδου πηγάζει από τις κατακτήσεις της ελευθεριακής εκπαίδευσης. Με πολλά στοιχεία από την αρκετά δημοφιλή –την τελευταία τριετία- παιδαγωγική Freinet (Συμβούλιο , έρευνα, πειραματισμός, ελευθερία έκφρασης, συνεργασία, κοινότητα κ.ά) οι δύο δασκάλες φρόντισαν από την πρώτη μέρα να εμπλέξουν στο πρωτότυπο αυτό ταξίδι και τους γονείς: ενημέρωση για τη μέθοδο, βάψιμο του σχολείου από κοινού, ανοιχτή βιβλιοθήκη, ανάγνωση παραμυθιών από γονείς για τα παιδιά, ομιλίες με κοινωνικό λειτουργό και ψυχολόγο, ζαχαροπλαστική, λαχανόκηπο και προβολές για όλο το χωριό τις Κυριακές…

Και όμως μαραίνεται…

Στα τέλη του Οκτώβρη που μας πέρασε το σχολείο υποβαθμίζεται σε μονοθέσιο μετά από αιφνιδιαστική κίνηση κάποιων οικογενειών να μετεγγράψουν τα παιδιά τους σε σχολείο γειτονικού χωριού. Έτσι, η δυναμικότητα του σχολείου μειώθηκε στα έξι παιδιά και, φέτος, η μία από τις δύο δασκάλες αποσπάστηκε σε άλλη θέση. Με έξι μόνο παιδιά, το σχολείο του Βατόλακκου είναι πολύ πιθανόν του χρόνου να μην υπάρχει.

Αδυνατούμε να πιστέψουμε πως οι κάτοικοι του χωριού προτιμούν να κλείσει το μοναδικό σχολείο–με ό,τι αυτό συνεπάγεται για το μέλλον του τόπου τους. Είναι γεγονός πως στα παρασκήνια αυτής της ιστορίας διαδραματίστηκαν κινήσεις υπονόμευσης και αμφισβήτησης του έργου των δύο εκπαιδευτικών με επιχειρήματα βασισμένα σε εμπειρικές και υποθετικές προσεγγίσεις που, ωστόσο, απαντήθηκαν με νηφαλιότητα. Τους πρωταγωνιστές αυτού του έργου δεν θα τους βρούμε ανάμεσα στη μεγάλη πλειοψηφία της κοινότητας του Βατόλακκου αλλά στις από τα πριν ειλημμένες αποφάσεις του τοπικών ή «πολιτιστικών» παραγόντων της περιοχής, αυτοδιοικητικών και υπευθύνων για τα διοικητικά νηπιαγωγείων και δημοτικών του νομού. Φυσικά όλοι αυτοί δεν θα κατάφερναν πολλά πράγματα χωρίς την υποστήριξη –τελικά- λίγων γονέων που δεν αναγνώρισαν στις δύο εκπαιδευτικούς το δικαίωμα της ελευθερίας στην επιλογή του πως να διδάσκουν.

Υπενθυμίζουμε πως το κλείσιμο ολιγοθέσιων σχολείων αποτελεί κεντρική πολιτική επιλογή. Επιλογή που αναλαμβάνουν να υλοποιήσουν Σχολικές επιτροπές Δήμων, τοπικοί άρχοντες και προϊστάμενοι εκπαίδευσης. Στα περίπου 2.000 σχολεία που έκλεισαν από την αρχή της κρίσης προσθέτουμε τις αλλεπάλληλες υποβαθμίσεις, την υποστελέχωση και τον αποχαρακτηρισμό από δυσπρόσιτα προκειμένου να οδηγηθούν σε κλείσιμο. Το επιχείρημα που θέλει τα παιδιά των ολιγοθέσιων λιγότερα ευνοημένα δεν ισχύει απαραίτητα –πόσο μάλλον για το σχολείο του Βατόλακκου. Αν ίσχυε δεν θα προστίθονταν 5 νέα παιδιά στη δυναμική του προερχόμενα από τα Χανιά.

Τα τελευταία χρόνια το σχολείο του χωριού υποβαθμίστηκε σε μονοθέσιο με σοβαρό πλέον το ενδεχόμενο κλεισίματός του για τη νέα σχολική χρονιά. Ανάλογα παραδείγματα καταργήσεων σχολικών μονάδων και εν τέλει αποδόμησης του δημόσιου σχολείου σημειώνονται όχι μόνο στο νομό Χανίων αλλά στο σύνολο του σχολικού χάρτη. Ως άλλοθι μάλιστα η λογιστική αυτή πολιτική επικαλείται με ειρωνικό τρόπο τα ίδια παιδαγωγικά κριτήρια τα οποία παραβιάζει μονομερώς.

Τα μέλη του Συλλόγου «το Σπόρι», γονείς, εκπαιδευτικοί και πολίτες -που μοιραζόμαστε μια άλλη αφήγηση για τα θέματα της παιδείας- στηρίζουμε με κάθε τρόπο τον αγώνα της Φωτεινής και της Ελένης στο Δ.Σ Βατόλακκου. Πιστεύουμε βαθειά πως –όπως όλα τα σημαντικά παιδαγωγικά εγχειρήματα της ιστορίας- έτσι κι αυτό επιβεβαιώνει τη αξία του μέσα από τα δύσκολα μονοπάτια τα οποία διαβαίνει. Το σχολείο που μας ενώνει είναι το αναπόσπαστο κομμάτι της κοινότητας που αγωνίζεται για το δικαίωμα της αυτορρύθμισης και αναλαμβάνει συλλογικά την ευθύνη. Στα σχολειά της συμβαίνει μάθηση δίκαιη άμεση και ζωντανή. Εργάζεται για ένα σχολείο – περιπέτεια, ένα σχολείο που πάει μπροστά, που δεν φοβάται να ριψοκινδυνεύει, που απορρίπτει τη στασιμότητα.

« Ένα σχολείο που σκέφτεται, συμμετέχει, δημιουργεί, μιλά, αγαπά, φαντάζεται, αγκαλιάζει με πάθος και λέει «ναι» στη ζωή. Δεν είναι ένα σχολείο που σιωπά και παραιτείται» . Με τον δάσκαλο να΄ ναι η δύναμη, πράξη ο μαθητής και το μάθημα γιορτή.

Η ιστορία που μοιράζονται τα μέλη της κοινότητας Βατόλακκου είναι μεγάλη. Σημαντικό μέρος της έχει γραφτεί κάτω από την ελιά του «Μαργιολογιάννη» και τον πλάτανο του «Σωμή» . Εκεί που άνοιγαν συζητήσεις για όλα τα θέματα, μεγάλα και μικρά. Εκεί -και όχι αλλού- γιατί κανένα καφενείο, κανένα γραφείο δεν χωρούσε το δικαίωμα των ανθρώπων της κοινότητας να αποφασίζει για τα θέματα που την αφορούν. Ούτε τότε ούτε τώρα το κλείσιμο ενός σχολείου είναι υπόθεση άλλων ή λίγων ανθρώπων, σφραγίδων και διαβιβαστικών.

Με πολλή υπομονή και αρκετή δουλειά ακόμη… τίποτα δεν φαίνεται να τελειώνει στο Βατόλακκο, το αντίθετο μάλλον.

Σύλλογος πολιτών για τη μελέτη της ελευθεριακής εκπαίδευσης «το Σπόρι»

terata

Advertisements

Μήνυμα από συνέλευση «Ελεύθερα Σχολεία»

Standard

Να δώσουμε τέλος στην ομηρία της παιδικής ηλικίας

Σα νέοι γονείς έχουμε βρεθεί αντιμέτωποι/ες με τις προβληματικές που περιβάλουν αυτήν την ιδιάζουσα κοινωνική ομάδα- τους γονείς. Εδώ και κάποια χρόνια κάποιες/οι από εμάς προσπαθούμε τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο να αντιπαλέψουμε το παραδεδομένο μοντέλο γονεϊκότητας. Συχνά πατώντας σε άγνωστα και επισφαλή μονοπάτια.

Προσπαθώντας να διερευνήσουμε τις δυνατότητες δημιουργίας μιας άλλης ρητορικής – έξω από την κυρίαρχη, σε θέματα που αφορούν τα παιδιά συνολικά, συμπράξαμε στη δημιουργία μιας αυτοοργανωμένης κοινότητας γονιών, παιδιών και παιδαγωγών, αυτή του Μικρού Δέντρου. Με αίσθημα συλλογικής ευθύνης προχωρήσαμε στην εφαρμογή παιδαγωγικών πρακτικών, επικεντρωμένων στην μη κατευθυντικότητα και στη βιωματική μάθηση. Η πρακτική αυτή προσέκρουσε αναγκαστικά στην επικρατούσα συνθήκη της υποχρεωτικής εκπαίδευσης. Δεν θα μπορούσε να έχει γίνει διαφορετικά άλλωστε.  

Και ποιο το πρόβλημα, θα αναρωτιόταν κανείς, με την υποχρεωτική εκπαίδευση, αφού η υποχρεωτική θητεία στα σχολεία, διασφαλίζει ίσες ευκαιρίες σε όλους, παρεμποδίζει την παιδική παραμέληση και διδάσκει αρχές και αξίες στους πολίτες του μέλλοντος.

Κι όμως, το σχολείο όπως υπάρχει σήμερα, καλλιεργεί την πειθαρχεία, τον ανταγωνισμό και την κατήφεια ενώ στέκεται αδύναμο μπροστά στις ταξικές ανισότητες, τις οποίες συχνά μεγεθύνει. Μέσα στις απρόσωπες σχολικές αίθουσες, ο παιδικός ενθουσιασμός συχνά ασφυκτιά. Έννοιες όπως η βιωματική μάθηση, η ενεργητική ακρόαση, η ενσυναίσθηση, η εξερεύνηση, η συναισθηματική ισορροπία, η σωματική έκφραση, η μη κατευθυντικότητα, είναι άγνωστες στο αρτηριοσκληρωτικό αναλυτικό πρόγραμμα του Υπουργείου, στην καθημερινότητα ενός σχολείου που λειτουργεί με ξεπερασμένες παιδαγωγικές μεθόδους και εις βάρος της παιδικής ηλικίας. Ενός σχολείου που μοιράζει μαζί με τους βαθμούς και την ανία. Τα παιδιά στερούνται καθημερινά την αξιοπρέπεια και την ελευθερία-που κάθε κοινωνική ομάδα δικαιούται.

Κι όμως η παραπάνω συνθήκη είναι με βάση τον νόμο αναπόδραστη. Δεν δίνεται δυνατότητα άλλης νόμιμης επιλογής. Κάθε παρέκκλιση τιμωρείται από τον νόμο ακόμα κι όταν ο γονιός είναι σε θέση να αποδείξει πως ούτε παραμελεί το παιδί, ούτε επεμβαίνει στην κοινωνικοποίηση του, κι αντίθετα φροντίζει επαρκώς για την μόρφωση του.

Τα παραπάνω αποδείχθηκαν περίτρανα, όταν μία οικογένεια από εμάς πήρε την απόφαση να μην ακολουθήσει τον μονόδρομο της υποχρεωτικής εκπαίδευσης, δοκιμάζοντας άλλο πλαίσιο διαπαιδαγώγησης. Το παιδαγωγικό αυτό πλαίσιο προέκυψε μέσα από συλλογικές διαδικασίες κι είχε ως βασικό άξονα και επιλογή τόσο την καλλιέργεια των δεξιοτήτων των παιδιών όσο και την διαπαιδαγώγηση τους, μέσα από διαδικασίες που προκρίνουν την ελεύθερη μάθηση και με σεβασμό των δικαιωμάτων τους.

Αποφασίσαμε τότε να στηρίξουμε συλλογικά την επιλογή αυτή και τις πιθανές νομικές της συνέπειες. Οι γονείς βρέθηκαν αντιμέτωποι με την δικαιοσύνη και η υπόθεση εκδικάστηκε το Μάιο. Το δικαστήριο επέβαλε πρόστιμο για την μη φοίτηση στις δύο πρώτες χρονιές της υποχρεωτικής εκπαίδευσης, παρόλο που στις κατατακτήριες εξετάσεις που διοργανώθηκαν από το σχολείο, το πεδίο των γνώσεων του παιδιού κρίθηκε ως «απόλυτα ικανοποιητικό» για να εγγραφεί στην αντίστοιχη της ηλικίας του τάξη. Η ξεκάθαρη υπεράσπιση της παιδαγωγικής επιλογής που έγινε συνειδητά και όχι από αμέλεια δεν μείωσε το πρόστιμο. Μάλλον το αντίθετο συνέβη.

Στηρίζοντας τόσο την παιδαγωγική επιλογή όσο και την ειλικρινή υπεράσπιση των θέσεων τους στο δικαστήριο, υλοποιώντας τη δέσμευση μας για συλλογική ευθύνη, καλούμε όσους το νιώθουν να στηρίξουν ηθικά και οικονομικά τους δυο γονείς .

ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΑΡΧΟΥ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ ΜΟΝΤΕΛΟΥ.

Να δώσουμε τέλος Στην Ομηρία της Παιδικής Ηλικίας.

Ο δρόμος Φτιάχνεται Περπατώντας.

Για επικοινωνία: eleutherasxoleia@gmail.com

Αλληλέγγυες-οι

Πεζοπορία στο Φαράγγι των Μύλων

Standard

Το Σπόρι καλεί σε πεζοπορία μικρούς και μεγάλους. Είστε όλοι προσκεκλημένοι! Σακίδια με νερά, κάνα υγιεινό σνακ και φύγαμε! Γύρω στη 13:00 με 13:30 θα λήξει η πεζοπορία, στην έξοδο θα υπάρχει μέσο για μετακίνηση των οδηγών στην είσοδο του φαραγγιού όπου θα έχουν αφήσει τα αμάξια τους.

R512

Κείμενο συμπαράστασης στην διοργάνωση του 2ου LGBTQI+ Pride Κρήτης

Standard

Ως συνέλευση αλλά και ως ενεργοί πολίτες που δραστηριοποιούνται στη πόλη του Ρεθύμνου είμαστε ιδιαίτερα χαρούμενοι και περήφανοι που θα φιλοξενήσουμε, και γιατί όχι κάποιοι από εμάς να συνδράμουν στην διοργάνωση, τον φετινό Ιούλιο, του 2ου LGBTQI+ Pride Κρήτης. Εμείς από τη μεριά μας βλέπουμε σαν ευκαιρία αυτό το διήμερο ώστε να συναντηθούμε να ανταλλάξουμε σκέψεις αλλά και εμπειρία με το κομμάτι της κοινωνίας όπως είναι οι άνθρωποι που απαρτίζουν την LGBTQI+ κοινότητα. Για εμάς αυτό το κομμάτι της κοινωνίας είναι που ρητά στοχάζεται ένα πολύ σημαντικό μέρος της ανθρώπινης κοινωνικής δημιουργίας και δραστηριότητας που εμπεριέχει την ερωτική και σεξουαλική αυτοδιάθεση και τον αυτοκαθορισμό.

Είναι ευκαιρία για εμάς ως άτομα με ανησυχίες και διάθεση για αναζήτηση, να στοχαστούμε μαζί με την LGBTQI+ κοινότητα πάνω σε θέματα απελευθέρωσης αλλά και μαζί να διεκδικήσουμε και να αγωνιστούμε για την ισότητα και τον αυτοπροσδιορισμό. Είναι επιπλέον ευκαιρία για εμάς και τα παιδιά μας να βρεθούμε κοντά σε αυτό που ίσως το μεγάλο τμήμα της κοινωνίας ονομάζει «διαφορετικό», ώστε να βιώσουμε στη πράξη πως αυτό το «διαφορετικό» είναι ταυτόχρονα και «ίδιο». Κάποιοι άλλωστε από εμάς δεν χάσαμε την ευκαιρία να παραβρεθούμε και στο διήμερο, και ολοήμερο, 1ο LGBTQI+ Pride Κρήτης που έλαβε τόπο στο Ηράκλειο και μάλιστα στο πολύ κεντρικό πάρκο Γεωργιάδη.

Παρακολουθήσαμε τη βιντεοσκοπημένη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου Ρεθύμνης της 16/3 και τις απόψεις που εκφράστηκαν από διάφορες μεριές αλλά και τις συμπεριφορές που αναδύθηκαν, με λύπη (αλλά δυστυχώς απουσία έκπληξης) διαπιστώσαμε έντονα σημάδια ομοφοβίας, σεξισμού αλλά και εκφοβισμού (κοινώς και bullying ή νταηλίκι). Το βίντεο της εν λόγω συνεδρίασης βρίσκεται αναρτημένο στο διαδίκτυο και μπορεί ο καθένας να δει, να κρίνει και να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα, όπως άλλωστε και εμείς από εδώ εκφράζουμε την δική μας πάντα υποκειμενική οπτική.

Η αναγνώριση από τον δήμαρχο των ομοφοβικών ενστίκτων και της δυσανεξίας ή της μη ανεκτικότητας της κοινωνίας του Ρεθύμνου, συνιστά και τον κατ’ εξοχήν λόγο για τον οποίο θα έπρεπε να επιδιώκεται η ομαλή συνάντηση και ο αμφίδρομος σεβασμός αυτών των κομματιών. Μια τέτοια παραδοχή, στο βαθμό που αληθεύει, επιβεβαιώνει πως το πρόβλημα έγκειται στο φαντασιακό της τοπικής κοινωνίας και τελικά μας οδηγεί στο συμπέρασμα πως η διεξαγωγή αυτού του φεστιβάλ θα είναι ευεργετική για όλες τις μεριές.

Η υποθετική προστασία του φεστιβάλ, πέρα από προσβλητική για όλους (τοπική κοινωνία, LGBTQI+ κοινότητα) λειτουργεί αποτρεπτικά σε κάποιους για να συμμετάσχουν αλλά και, ως πιθανό προϊόν παρερμηνείας, εκ των προτέρων δικαιολογεί κάποιους άλλους επίδοξους αυτόκλητους τιμωρούς της κατ’ αυτούς ανηθικότητας. Αυτό που κατά τη γνώμη μας θα έπρεπε να κάνει, με τον τρόπο του, το δημοτικό συμβούλιο θα ήταν να στηρίξει και να βοηθήσει το φεστιβάλ ώστε να είναι ζωντανό και δημιουργικό οπότε να λειτουργήσει και ως χώρος ζύμωσης και ανταλλαγής απόψεων και προβληματισμών. Θα έπρεπε με άλλα λόγια να προτρέψει τους πολίτες στην συμμετοχή και υποστήριξη και όχι να τους στιγματίζει ως εν δυνάμει πιθανούς «αγανακτισμένους» πολίτες η στη καλύτερη ως οπισθοδρομικούς ανίκανους να αφουγκραστούν, να κατανοήσουν και να σεβαστούν τις επιθυμίες και τις ανάγκες άλλων συνανθρώπων τους.

Ως συνέλευση δεν θεωρούμε ότι τα παιδιά μας κινδυνεύουν ή ουδόλως προσβάλλονται από ανθρώπους που δηλώνουν αγάπη και διεκδικούν μερίδιο στον έρωτα τη σεξουαλικότητα και τον αυτοπροσδιορισμό. Περισσότερο μας ανησυχούν, για τα παιδιά μας αλλά και για εμάς τους ίδιους, μεταξύ άλλων, τα φαινόμενα εκφοβισμού αλλά και η παρουσία περί του (ρεπορτάζ και έρευνες λένε) ενός εκατομμυρίου όπλων πάνω στο νησί, αμφότερα πολλές φορές εμφανιζόμενα ως έκφραση μιας αφαιρετικής και πολύ συχνά διαστρεβλωμένης ντόπιας λεβεντιάς. Το παράλογο αυτό παίρνει άλλες διαστάσεις, αλλά γίνεται και επίκαιρο καθώς θέτει προβληματισμούς που θα έπρεπε να συζητηθούν στα πλαίσια του φεστιβάλ, όταν μερικοί δηλώνουν σχέση «ιερή και ερωτική» με τα όπλα!

Επομένως, και συγκλίνοντας, για να περπατάμε στα πάρκα, για να τρέχουμε στους δρόμους, για να σκεφτόμαστε στις πλατείες, για να φιλιόμαστε στην παραλία με όποιον ή όποια ή όποιους επιθυμούμε εμείς αλλά και για να μην υπάρξουν άλλα θύματα στηρίζουμε την απόφαση να γίνει το 2ο LGBTQI+ Pride Κρήτης, Φεστιβάλ Ορατότητας και Διεκδικήσεων για την Απελευθέρωση Φύλου, Σώματος, Σεξουαλικότητας, στο δημοτικό κήπο του Ρεθύμνου και να θέσει την κοινωνία σε κίνηση και αναστοχασμό. Και προσοχή το θετικό αυτό πρόσημο δίπλα στο LGBTQI προσδίδει στην εν λόγω κοινότητα χαρακτηριστικά υπερσυνόλου ενώ ταυτόχρονα τέτοια φεστιβάλ μας δίνουν την ευκαιρία διαλεκτικά να αμφισβητούμε την υπόνοια ότι αυτή η γενικευμένη κοινότητα εν δυνάμει χωράει πολλά, πολλούς και πολλές ή ίσως και όλ@ς μας.

Je suis meraclí

pride_spori

Ευχαριστήριο κείμενο για το συνεταιρισμό Κιβώτιο

Standard
Η συνέλευση του παιδικού στεκιού «το Σπόρι» ευχαριστεί πολύ το συνεταιρισμό Κιβώτιο για τη διοργάνωση της βραδιάς swing με τους Alan Dalon στο Χαλικούτι. Τέτοιες κινήσεις μας δίνουν τη δύναμη να βγαίνουμε από την αδράνεια και να πραγματώνουμε δράσεις συλλογικές για την αυτοδιαχείριση των αναγκών μας. Είναι άλλωστε μία από τις πολλές φορές που το Κιβώτιο έμπρακτα στηρίζει αυτοοργανωμένα εγχειρήματα.
Μέσα στη τσιμεντένια έρημο της
ιδιώτευσης οι σπόροι δύσκολα βρίσκουν εύφορο έδαφος, όμως τέτοιες πρωτοβουλίες μπολιάζουν με ιδέες και κίνητρα ώστε το Σπόρι να φυτρώσει να ευδοκιμήσει για να μπορέσει να δώσει τους καρπούς της ελεύθερης εκπαίδευσης.
Ευχαριστούμε από καρδιάς όλους τους ανθρώπους του συνεταιρισμού που προάγουν την αλληλεγγύη ως τρόπο σκέψης και πράξης.

Συναυλία για την οικονομική ενίσχυση του παιδικού στεκιού

Standard

Ο συνεταιρισμός «Το Κιβώτιο» (Κατεχάκη 3, πεζόδρομος Φορτέτζας) διοργανώνει swing βραδιά με τους «Alan Dalon» το Σάββατο 19/9 και ώρα 21:30 για την οικονομική ενίσχυση του παιδικού στεκιού «Το Σπόρι».

spori

Πρόσκληση νέων ενδιαφερομένων

Standard

Αγαπητοί φίλοι και φίλες γεια σας,

Αυτή την Δευτέρα 7/9 στις 18:30 στο Καλούμπα-Τζεπέτο θα γίνει η συνέλευση του παιδικού στεκιού στην οποία καλούμε όσους ενδιαφέρονται να φέρουν τα παιδάκια τους στο στέκι τη νέα χρονιά. Θα γίνει ενημέρωση σχετικά με το σε ποια φάση βρίσκεται τώρα το παιδικό στέκι καθώς και συζήτηση γύρω από τα μελλοντικά μας σχέδια. Σημειώνω ότι δεν πρόκειται για μια συνάντηση γενικής ενημέρωσης για το παιδικό στέκι, αλλά μια συγκέντρωση-συγκρότηση των ανθρώπων που ενδιαφέρονται να φέρουν τα παιδιά τους την νέα χρονιά και να ασχοληθούν ουσιαστικά με το Σπόρι.
Σας φιλούμε και σας περιμένουμε την Δευτέρα.